O mnie

Mam na imię Asteria, mam 16 lat i jestem aspirującą czarownicą. Gdy mnie zobaczysz za pierwszym razem, zauważysz okulary o grubych denkach, długie potargane włosy i poplamione tuszem palce. Noszę długi, zielono-brązowy płaszcz, spiczasty kapelusz z ogromnym rondem i wszędzie ze sobą targam woreczek z ziemią, którą nazbierałam w przydomowym ogrodzie babki. Zauważysz też pewnie mojego chowańca, Opal. Jest to niewielka smoczyca, która nigdy mnie nie opuszcza. Nasza więź jest tak silna, że często ze sobą rozmawiamy, co może postronnym wydawać się dość dziwne, i pewnie nas nie rozumieją.

Większość ludzi z wioski powiedziałaby, że jestem spokojna i rozmarzona. Ludzie mi bliscy uważają, że zawsze powinnam być pragmatyczna. Osobiście wydaje mi się, że jestem zbyt strachliwa i chciałabym być bardziej odważna.

Pierwszy raz podróżowałam bez babki tak daleko. Stary stolarz nie był wybitnie rozmownym towarzystwem, ale może to i lepiej. Przez wiele godzin towarzyszył nam tylko łoskot fal rozbijających się o kadłub łodzi. Za mapę służyły gwiazdy, a później niewielka latarnia morska u brzegu Ediros.

Rytmiczne kołysanie wody działało usypiająco, choć przez długi czas walczyłam ze snem. W końcu stary stolarz po tym, jak w półśnie prawie wypuściłam wiosło, kazał mi położyć się pod ławą w jedynym wolnym kącie. Nawet nie próbowałam protestować, tylko zsunęłam się cicho z siedziska, otuliłam mocniej płaszczem i zasnęłam.

Wczesnym rankiem przybiliśmy do brzegu. Okolica, spowita gęstą mgłą, leniwie budziła się wraz z pierwszymi promieniami słońca. Niewyspana i pognieciona pomagałam przy wyładowywaniu inwentarza z łodzi. Na szczęście stolarz zwołał do pomocy kilku rosłych chłopaków i razem w miarę szybko uwinęliśmy się z pracą. W trakcie rozładunku zauważyłam, że stojąca przy jednym z rybnych straganów kobieta przyglądała nam się uważnie. Po równie szpiczastym kapeluszu co mój rozpoznałam w niej czarownicę. Babka opowiadała mi kiedyś, że najbardziej znaną w miasteczku wiedźmą była ruda jak wiewiórka Gulla, specjalistka od zdejmowania klątw i warzenia eliksirów. I rzeczywiście, w porannym słońcu długie, gęste loki wysypujące się spod kapelusza przypominały żywy, nieokiełznany płomień.

Gdy wyłowiła moje spojrzenie, kiwnęła na przywitanie głową. Odwzajemniłam gest z takim impetem, że o mało nie rozbiłam czoła na niesionym właśnie w rękach krześle. Kobieta, gdy już uspokoiła chichot, podeszła bliżej. Przedstawiła się, a iskierki rozbawienia w jej bursztynowych oczach nie chciały zgasnąć. Z uprzejmym uśmiechem poinformowała mnie, że nasza wspólna znajoma poprosiła ją, by zabrała mnie ze sobą w podróż na kontynent, do miasta Trelhrad. Nie mogła długo rozmawiać, wymawiając się sprawami niecierpiącymi zwłoki do załatwienia przed wyjazdem, dlatego wręczyła mi kartkę z adresem, pod którym miałam się stawić następnego dnia, by wyruszyć razem w podróż. Podekscytowana, podziękowałam za opiekę i pożegnałam się z nią. Pożegnałam się również ze stolarzem, który na odchodne życzył mi bezpiecznej podróży.

Chciałam pozwiedzać portowe miasteczko, ale zmęczenie po kiepsko przespanej nocy szybko dało o sobie znać. Ograniczyłam się tylko do uzupełnienia zapasów na podróż o przedmioty, których nie dało się kupić w mojej rodzinnej wiosce i zjedzenia posiłku w małej karczmie tuż przy wyłożonym kamieniami brzegu. Już późnym popołudniem zaległam jak długa w małym, ciasnym pokoju wynajętym od karczmarki. Sądziłam, że zmęczenie szybko złoży mnie do snu. Ekscytacja pozwoliła mi zasnąć dopiero po dobrych kilku godzinach.

Zerwałam się z łóżka, gdy miedziane dzwony rybaków oznajmiły otwarcie rybnego targu tuż pod moim oknem. Nie miałam za wiele do pakowania, a słońce jeszcze nie wzeszło, więc pozwoliłam sobie poświęcić chwilę, by przyjrzeć się pracującym sprzedawcom. Uwijali się niczym mrówki, wystawiając na drewniane lady świeże, jeszcze żywe ryby. Każdy z nich miał przewiązaną na ramieniu lub głowie zieloną chustę. Gdy spytałam później o to Gullę, wytłumaczyła, że przed każdym wypłynięciem ukochane zawiązywały swoim rybakom zieloną chustę, by na przepastnym, niebezpiecznym morzu przypominała im o zieleni lasów i łąk, by mogli bezpiecznie powrócić z wyprawy. Uświadomiłam sobie wtedy, że gdy tylko opuściłam rodzinną wioskę, natychmiast porzuciłam rodzinną tradycję porannej modlitwy do duchów. Chciałam usprawiedliwić się przed samą sobą podekscytowaniem i zmęczeniem, ale w głębi duszy musiałam być ze sobą szczera - uznawałam codzienne proszenie o ochronę za zbędne i sztukę dla sztuki. O wiele lepiej sprawdzało się przecież palenie ofiary z ziół, kości i talizmanów tuż przed rytuałem. Skoro duchy nie obraziły się na mnie za tyle dni bez zwracania się do nich i pozwalały dalej bezpiecznie podróżować, może od początku nie miały wpływu na moją wyprawę?

Cały następny dzień spędziłyśmy na grzbiecie Vigdis, złotołuskiej smoczycy Gulli. Choć kilkukrotnie widziałam smoki przelatujące nad naszą małą wyspą, sama nie miałam jeszcze nigdy okazji dosiąść tego wspaniałego stworzenia. Kusiło mnie, by odpiąć od pasa słoik i zajrzeć do hibernującej na czas podróży Opal, ale wiedziałam, że bardzo źle zniesie pobudkę. Na pewno mi nie uwierzy, kiedy opowiem jej już o wszystkich przygodach, które przespała!

Nie uwierzy mi też pewnie, że w drodze do Trelhradu leciałyśmy nad prześliczną wioską, położoną przy ujściu rzeki. Gulla mówiła, że miejscowość nazywa się Łuna i zamieszkiwana jest głównie przez lud Arkończyków, wierzących w cztery bóstwa i parających się rzemiosłem. Opowiadała mi również, że to prawdopodobnie stąd wywodzi się znany wróżbita, który już niejednokrotnie pomagał ocalić kontynent przed niebezpieczeństwem. Dachy ustawionych wzdłuż głównego traktu drewnianych domków z góry przypominały wyglądem łuski wielkiej szyszki. Maleńcy ludzie, spieszący do swoich codziennych zajęć, wyglądali z odległości niczym mrówki, a całe miasteczko niczym ciężko pracujące mrowisko. Gullę trochę bawiła moja fascynacja tym krajobrazem, ale nie robiła mi z tego powodu przytyków. Powiedziała tylko, bym zachowała zachwyty na danie główne.